روزی روزگاری یک حاکم اعلام کرد به هنرمندی که بتواند آرامش را به صورت نقاشی در یک تابلو در آورد ، جایزه ای نفیس خواهد داد. بسیاری از هنر مندان سعی خود را کردند و حاکم همه ی تابلو های نقاشی را نگاه کرد و از میان آنها فقط دو تا از تابلو ها را پسندید و تصمیم گرفت یکی از آنها را انتخاب کند ،
اولی نقاشی یک دریا چه ی آرام بود؛ در یاچه مانند آینه ای تصویر کوههای اطرافش را نمایان می ساخت ، بالای دریاچه آسمانی آبی با ابرهای زیبا و سفید قرار داشت . هر کس این نقاشی را میدید حتما آرامش را در آن می یافت.
دومی نیز کوههایی در آن داشت ،  کوهها نا هموار وپر صخره بودند؛ آسمان پر از ابر های تیره بود ، باران میبارید و رعد و برق میزد ، از کنار کوه آبشاری به پایین میریخت ، در این نقاشی اصلا آرامش دیده نمی شد .
اما حاکم با دقت نگاه کرد و در همان نقاشی پشت آبشار بوته ای کوچک دید که در شکاف سنگی روییده بود . در آن بوته پرنده ای لانه کرده بود و در کنار آن آبشار خروشان و عصبانی ،پرنده ای در لانه ای با آرامش نشسته بود .
حاکم نقاشی دوم را انتخاب کرد و گفت:"آرامش به معنای آن نیست که صدایی نباشد ، مشکلی وجود نداشته باشد و یا کار سختی پیش رو نباشد ، آرامش یعنی در میان صدا ، مشکل و کار سخت ، دلی آرام وجود داشته باشد ، معنای واقعی آرامش همین است."

پند دهی فقط در دو برهه از زمان جایز است ، زمانی که از تو خواسته می شود و هنگامی که خطری زندگی کسی را تهدید میکند.

انسان برای دیدن چهره اش به آب رونده نگاه نمی کند به آب ایستاده روی میکند ، زیرا تنها آنچه که خود آرام است میتواند آرامی را به دیگران برساند.

عشق چیزی است که تو را زنده نگه می دارد حتی پس از مرگ عشق چگونگی زنده ماندن است

کتاب " من و استاد عشق"

اگر مشکلی هست ، متعلق به خودت است ، اگر خیال می کنی ممکن است روزی کسی بابت آن کاری انجام دهد ،یادت باشد آن کس خودت هستی.

یک لبخند قیمتی ندارد ، ولی با آن می توان کارهای بسیاری انجام داد.
لحظه ای بیش طول نمی کشد ، اما خاطره ی آن تا ابد در روح و جان باقی می ماند.
او خوشبختی را به کاشانه ها به ارمغان می آورد و نشانه ی دوستی و عشق است و یک تکیه گاه در زندگی به شمار می رود.
زمانی که در حال پاسخ دادن به تلفن هستی ، لبخند بزن ، چرا که کسی که با تو در آن طرف سیم در حال صحبت است . از صدایت ، لبخندت را احساس خواهد کرد.