زندگی دو نیمه است.

یک نیمه ی آن بردبار و نیمه ی دیگر سرکش و آتشین است.

عشق همان نیمه ی آتشین زندکی است.

عشق تنها آزادی جهان است،

زیرا روح را چنان بالا می کشد که قوانین آدمی و پدیده های طبیعت دیگر بر او کار گر نمی افتد.

در دوستی و عشق دو انسان دست به کار یافتن چیزی می شوند که خود به تنهایی نمی توانند به دست آورند

شیمیدانی که بتواند عناصر:

مهربانی،ارج گذاری،اشتیاق،شکیبایی،دل تنگی، شگفت زدگی،و بخشندگی

را بیرون کشیده و آنها را دل خویش به هم آمیزد،

باورم نیست چرا

عشق را در دلم جایی نیست

عشق هیچکس را به دلم راهی نیست

سپیده دمان با قلبی بال دار بیدار شدن

وسپاس گزاردن برای روز دیگری از دلدادگی،

و نیمروزان آرمیدن و دل در مستانگی مهر بستن،

شامگاهان با سپاس به خانه بازگشتن،

وآنگاه خفتن با نیایشی بهر دلدار در دل،

و سرود ستایشی بر لبان.

مهر دلدار تنها خرمی بخش جان من بوده است.

شب ها برایم ترانه ی نیکبختی می خواند

نخستین بوسه،نخستین جرعه جامی است که ایزد بانو با شهد زندگی پر کرده.

مرز جدا کننده ایست میان شک که روح را فریفته و اندوهگین می سازد،

و یقین که هستی درونی آدمی رااز شادی سر شار می کند.

آغاز ترانه زندگی است ونخستین پرده ی نمایشنامه "انسان آرمانی ".

پیوندی است که که بیگانگی گذشته رابا فروغ روشن آینده یکپارچه می سازد.

پلی میان خاموشی احساسات و نغمه سرایی آن.

واژه ایست ادا شده با چهار لب،که دل را تخت،مهر را پادشاه،و وفا داری را تاج می خوانند.

تماس آرام انگشتان نرم نسیم است با لب های گل آنگاه که گل از آسودگی آهی بلندو ناله ای شیرین سر دهد.

بوسه ی نخستین آغاز گر لرزهای جادویی است که دلداران را از جهان سنگ وترازو به جهان رویا ها و الهام ها بر می کشد.

و به هم آمدن دو گل خوشبو،و آمیزش بوی خوش آنهاست برای آنکه جانی تازه آفریده شود.

هم چنان که نخستین نگاه چون تخمه ای بر کاشته ی ایزد بانو در پهنه ی دل آدمی،

نخستین بوسه نخستین گلی است که بر نوک "درخت زندگی"شکوفه می کند.

محبوبم تو را در رویا هایم دیده ام،

در خلوت خویش ، روی زیبایت را.

تو همدم جان منی و نیمه دیگر زیبایی ام

که هنگام آمدنم به این جهان از آن جدا شد.

دلبندم دزدانه آمده ام،

پاورچین پاورچین،تا به تو رسم.

به راستی تویی آیا که در برابرم ایستاده ای؟

از چه بیم ناکی؟

شکوه دنیا را رها کردم

تا با تو به بهشت سرزمین های دور ره برم

وباده زندگی و مرگ را با تو از یک ساغر سر کشم.

محبوبم،بیا به جهانی چنان دور رویم

که دست چرکین بشر را بدان راه نباشد.

اگرعشق بورزید می گویند که سبک مغزید.....اگر شاد باشید می گویند ساده لوح و پیش پا افتاده اید.....اگر سخاوتمند و نوع دوست باشید می گویند که مشکوک اید..... اگر گناهان دیگران را ببخشید می گویند که ضعیف هستید.....اگر اطمینان کنید می گویند احمق اید.....اگر تلاش کنید جمع این صفات را در خود گرد آورید، مردم تردید نخواهند کرد که شیاد و حقه بازید*

من تو را می فهمم

                      من صدای پرش بال تو را می فهمم

                 پر پرواز پر از آوازی

                       بام این خانه تو را می خوا هد

            ای نوای خوش هر پرده ی عشق

           زیر لب از تب اندوه شفق می خوانی

من تو را می فهمم

                                       شعر من از تو به هر پرده سخن می گوید

                    عاشقان گوش کنید این نوای عشق است

شب بود و غم بود و سکوت

            و در آن ظلمت شب تنها یاد تو آرام جانم بود

               یاد تو

                     تو که به من عشق را آموختی

                     تو که پاک ترین عشق را نثارم کردی

                     تو که عا شقانه گفتی دوستت دارم

شب بود و غم بود و سکوت